Δεν κλαίω για την Πόλη...

Δεν κλαίω για την Πόλη, γιατί νομοτελειακά η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε κάνει τον κύκλο της και έπρεπε να πέσει. Ήταν το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου, η Αυτοκρατορία είχε υπογράψει τη θανατική καταδίκη της όταν παραχώρησε τη θαλασσοκρατία της Μεσογείου στις ιταλικές πόλεις 4 αιώνες νωρίτερα.

Κλαίω για τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, που πάλευε με νύχια και με δόντια να κρατήσει την Πόλη, όταν μέχρι και οι αξιωματούχοι του τον είχαν εγκαταλείψει. Οι πρόγονοί του ενδιαφέρονταν μόνο για το θρόνο και έκαναν εμφυλίους όταν ο εχθρός ήταν προ των πυλών, το 1390 βοήθησαν μέχρι και τον Σουλτάνο να καταλάβει τη Φιλαδέλφεια.

Κλαίω για το Τζιοβάνι Τζουστινιάνι Λόγγο, τον μισθοφόρο από τη Γένοβα, που αυτός και οι άντρες του κράτησαν ζωντανή την άμυνα της Βασιλεύουσας για εβδομάδες. Όταν έβλεπε το τέλος να πλησιάζει, δεν το έβαλε στα πόδια. Τραυματίστηκε στην τελευταία επίθεση του Μωάμεθ και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη μάχη, για να καταλήξει από τα τραύματά του στη Χίο λίγες μέρες αργότερα. Αντί οι ιστορικοί της εποχής να τον αποθεώσουν, τον απαξίωσαν γιατί ήταν Λατίνος…

Η Πόλη έπρεπε να πέσει… Ήταν η φυσική συνέχεια της σπείρας θανάτου στην οποία περιήλθε η Αυτοκρατορία μετά την άλωση του 1204 από τους Σταυροφόρους (αυτοκρατορία στα χαρτιά, γιατί στην πραγματικότητα το 1453 περιελάμβανε μόνο την Κωνσταντινούπολη και τη μισή Πελοπόννησο). Ήταν η Θεία Δίκη για όλα τα εγκλήματα που τέλεσε η πλειοψηφία των τελευταίων αυτοκρατόρων, οι οποίοι ενδιαφέρονταν περισσότερο για το θρόνο παρά για την επιβίωση της Αυτοκρατορίας.

Μεγάλοι αδικημένοι ήταν ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος και ο πρωτοστράτωρ Τζιοβάνι Τζουστινιάνι, που έδωσαν μέχρι και τη ζωή τους χωρίς να καταφέρουν να σώσουν την Πόλη, πληρώνοντας τα λάθη, τη ματαιοδοξία και την ολιγωρία των προγόνων του Παλαιολόγου.

Το άκρον άωτον του ξεπεσμού και της ξεφτίλας των Βυζαντινών έλαβε χώρα το 1390, όταν οι διεκδικητές του θρόνου Μανουήλ Β’ Παλαιολόγος και Ιωάννης Ζ’ Παλαιολόγος όχι μόνο έφτασαν στην εμφύλια σύρραξη, αλλά βοήθησαν τον εχθρό να καταλάβει τον τελευταίο εναπομείναντα βυζαντινό οικισμό στη Μικρά Ασία και συνάμα τελευταίο θύλακα αντίστασης κόντρα στους Τούρκους, τη Φιλαδέλφεια.

Πώς να μην πέσει η Πόλη και να μη γίνει τζαμί η Αγιά Σοφιά, όταν ένα βήμα πριν το τέλος ο Βυζαντινός στρεφόταν εναντίον του Βυζαντινού και αποστρεφόταν τον εκλατινισμό περισσότερο από τον εξισλαμισμό?