Κάθε γεγονός είναι μια κουκίδα στην κινούμενη άμμο της ιστορίας. Κι αν ενώσει κάποιος τις κουκίδες, φτάνει από το παρελθοντικό γεγονός στο σύγχρονο γεγονός και την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ αυτών.
Διαχρονικά οι Αργεντίνοι είχαν την τάση να πλασάρουν εαυτούς ως προς τον πιο "καθαρόαιμο" λαό της Λατινικής Αμερικής ή ακόμα καλυτερα τον λιγότερο σκουρόχρωμο. Στο στόχαστρο εχουν βρεθεί κατά καιρούς Βολιβιανοί και Παραγουανοί μετανάστες (έχουν καταγραφεί μέχρι κι εγκλήματα οπως αυτό της δολοφονίας της Marcelina Meneses και του 10χρονου γιου της που τους πεταξαν απο κινούμενο βαγόνι τρενου το 2001), ενω εχουν εκδηλωθεί μέχρι και αντισημιτικά τρομοκρατικά χτυπήματα, με σημαντικότερα 2 που έλαβαν χώρα τη δεκαετία του '90.
Φυσικά, όλες οι θεωρίες περί ανωτερότητας μιας φυλής λόγω του χρώματός της έχουν ως γεννήτορα τη θεωρία της Αρίας φυλής και τον Ναζισμό. Προφανώς, υπάρχει σύνδεση μεταξύ αυτών, καθώς η Αργεντινή υπήρξε το αγαπημένο καταφύγιο των Ναζί μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Οπότε, το τραγούδι των παικτών της Εθνικής Ομάδας της Αργεντινής για τους σκουροχρωμους Γάλλους, η ένοχη σιωπή του Μέσσι και η κάλυψη του Προέδρου της Αργεντινής στην ομάδα όταν ζήτησε ο υφυπουργός Αθλητισμού να απολογηθούν κάποιοι στους Γάλλους δεν είναι τυχαία. Φανερώνει μια τάση που υπάρχει και παραμένει ζωντανή στην αργεντίνικη κοινωνία.
Προφανώς ενοχλεί το γεγονός πως ο GOAT είναι ένα ρατσιστικό απολειφάδι που ενστερνίζεται τέτοιες θεωρίες ή έστω πως καλύπτει τους ρατσιστές συμπαίκτες του με τη συνδρομή του Προέδρου της χώρας, θυσιάζοντας τον αρμόδιο υφυπουργό που ωθήθηκε σε παραίτηση.
Παραθέτω αυτούσιο απόσπασμα από πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Newsbeast:
"Εκατοντάδες χιλιάδες Γερμανοί μετανάστες ζούσαν στην Αργεντινή, με αποτέλεσμα η χώρα να διατηρεί στενούς δεσμούς με τη Γερμανία και να παραμένει ουδέτερη κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στα χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου, ο πρόεδρος της Αργεντινής Χουάν Περόν διέταξε μυστικά διπλωμάτες και εργαζόμενους στις μυστικές υπηρεσίες να δημιουργήσουν διόδους διαφυγής, μέσω λιμανιών στην Ισπανία και την Ιταλία, για χιλιάδες πρώην αξιωματούχους των SS και μέλη των Ναζί. Όπως και πολλά άλλα απολυταρχικά καθεστώτα στη Νότια Αμερική, ο Περόν είχε επηρεαστεί από τις ιδεολογίες του Μπενίτο Μουσολίνο και του Αδόλφου Χίτλερ. Ο αργεντίνος πρόεδρος στόχευε και στη «στρατολόγηση» των Ναζί που διέθεταν σημαντικές στρατιωτικές και τεχνικές γνώσεις, οι οποίες θεωρούσε πως θα βοηθούσαν τη χώρα του. Κάτι αντίστοιχο είχαν εφαρμόσει και οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, «στρατολογώντας» επιστήμονες του Τρίτου Ράιχ για τις ανάγκες του Ψυχρού Πολέμου.
Σύμφωνα με τον συγγραφέα του βιβλίου «The Real Odessa: Smuggling the Nazis to Peron’s Argentina» Uki Goñi, η κυβέρνηση Περόν το 1946 έστειλε μήνυμα μέσω του αργεντίνου καρδινάλιου Antonio Caggiano σε γάλλο ομόλογό του ότι η χώρα του είναι πρόθυμη να δεχτεί συνεργάτες των Ναζί από τη Γαλλία, οι οποίοι βρίσκονταν αντιμέτωποι με διώξεις. Την άνοιξη εκείνη, γάλλοι εγκληματίες πολέμου, έχοντας στα χέρια τους διαβατήρια που είχε εκδοθεί από τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό με τουριστικές βίζες για την Αργεντινή, άρχισαν να διασχίζουν τον Ατλαντικό Ωκεανό.
Ένας από τους χειρότερους εγκληματίες πολέμου, ο διαβόητος γιατρός Γιόζεφ Μένγκελε, ο «Άγγελος του Θανάτου» που πραγματοποίησε βάναυσα ιατρικά πειράματα σε ασθενείς και υγιείς στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς, διέφυγε στην Αργεντινή το 1949 προτού συνεχίσει για την Παραγουάη το 1959 και για τη Βραζιλία έναν χρόνο αργότερα. Ο θάνατός του θα έρθει το 1979 από εγκεφαλικό ενώ κολυμπούσε στις ακτές της Βραζιλίας. Μόλις το 1985 και κάτω από τη διεθνή πίεση των θυμάτων του ναζισμού βρέθηκαν όλα τα στοιχεία που οδήγησαν στον εντοπισμό του τάφου του.
Η θεωρία ότι ο Χίτλερ σκηνοθέτησε την αυτοκτονία του και στη συνέχεια διέφυγε και εκείνος στην Αργεντινή, όπου έζησε ως τα γεράματα, επανέρχεται συχνά στη δημοσιότητα. Δεν είναι λίγα και τα βιβλία που έχουν γραφτεί για το θέμα. «Γκρίζος Λύκος: Η απόδραση του Αδόλφου Χίτλερ» είναι ο τίτλος βιβλίου του 2011 των βρετανών δημοσιογράφων Τζέραρντ Γουίλιαμς και Σάιμον Ντάνσταν, σύμφωνα με τους οποίους ο Χίτλερ δεν αυτοκτόνησε στο Βερολίνο στις 30 Απριλίου 1945 μαζί με την Εύα Μπράουν, αλλά πήρε τη σύζυγό του και τρεις στενούς του συνεργάτες (Μάρτιν Μπόρμαν, Αντολφ Αϊχμαν και Γιόζεφ Μένγκελε) και πήγαν στην Αργεντινή προκειμένου να ξεκινήσουν μια καινούργια ζωή σε ένα ναζιστικά ελεγχόμενο θύλακα της Αργεντινής, στην Παταγωνία."
Comments
Post a Comment