Το σύμπαν του La La Land

Δύσκολα με συγκινούν τα musicals. Ή τα βρίσκω υπερβολικά μελοδραματικά ή cheesy και χαζοχαρούμενα. Το τελευταίο musical που είχε τραβήξει την προσοχή μου ήταν το La La Land, το οποίο και ξαναείδα πριν από μερικές ημέρες.

Του Gosling του πάνε οι ταινίες με μεγάλους έρωτες (όπως το Notebook), όπου ερμηνεύει τον εύθραυστο γόη. H Stone στην ταινία ήταν ακριβώς όπως θέλω να τη βλέπω, γήινη και γλυκιά. Μεταξύ τους αναπτύχθηκε εξαιρετική χημεία και ο συνθέτης της ταινίας Justin Hurwitz τους έγραψε ένα μνημειώδες ντουέτο, το οποίο και ερμήνευσαν υποδειγματικά, το City of Stars.

O Damien Chazelle με φόντο το Χόλυγουντ σκιαγραφεί με μοναδικό τρόπο το χρονικό του μεγάλου έρωτα 2 ονειροπόλων, ενός πιανίστα και μιας ηθοποιού, που κάπου στην πορεία της επαγγελματικής καταξίωσης απομακρύνονται συναισθηματικά και χωρίζουν.

Το πιο ενδιαφέρον τέχνασμα του Chazelle, πέρα από το άρτιο πάντρεμα των ηθοποιών με τη μουσική και τη χορογραφία, είναι το «όνειρο» της Stone όταν αντικρίζει τον Gosling να παίζει πιάνο στο δικό του club: το παράλληλο σύμπαν όπου όλα πήγαν ιδανικά καθώς ο έρωτάς τους δεν έσβησε ποτέ αλλά παντρεύτηκαν, έκαναν παιδιά κι έμειναν για πάντα μαζί.

Αυτό το συμπάν είναι το daydreaming κάθε ερωτευμένου ζευγαριού που όλο και λιγότερο συχνά παίρνει σάρκα και οστά. Τα όνειρα μένουν όνειρα μετά τον χωρισμό και όταν οι ματιές των 2 πρώην εραστών συναντώνται μετά από χρόνια, θα υπάρξει για κάποια δευτερόλεπτα η προβολή του ανεκπλήρωτου, θα χαμογελάσουν αλλά θα τραβήξει ο καθένας τον δρόμο του στη νέα ζωή του. Αν βέβαια υπάρχει οποιοδήποτε αίσθημα αναπόλησης και δεν αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον σαν εχθρό...