Rewind: Μία από τις πολύ αγαπημένες μου ταινίες είναι ο Νονός. Ο χαρακτήρας που πάντα με συνάρπαζε είναι ο Consigliere, ο οποίος ενσαρκώνεται από τον Robert Duvall και δεν είναι απλά ο συνήγορος της οικογένειας αλλά το δεξί χέρι-σύμβουλος. Δεν εμπλέκεται ενεργά, παρατηρεί, συμβουλεύει και πότε δε μασάει τα λόγια του.
Fast forward: Αυτός που θα πολιτευθεί είναι ο τύπος που θα βγει μπροστά και θα εξωραΐσει καταστάσεις. Ακόμα κι αν διαλέξει τη λάθος πλευρά σε μια προεδρική εκλογή, θα δικαιολογήσει τη στάση του λέγοντας "δε γινόταν να σιωπήσω και να κάτσω στον καναπε". Κι επειδή ο ίδιος δεν είχε τη δύναμη να κυνηγήσει την αρχηγία, διάλεξε μια πλευρά ως "μη χειρον βέλτιστον" ή ως "εχθρό του εχθρου".
Οι άνθρωποι που δικαιολογούν με αυτόν τον τρόπο την επιλογή τους είναι φτιαγμένοι για την πολιτική, γιατί πολύ εύκολα κάνουν εκπτώσεις. Κι δεν έχουν πρόβλημα να πλασαριστούν δίπλα σε ανθρώπους που θα τους εκθέσουν κι ενδεχόμενα δε θα τους βοηθήσουν να αναδειχθούν στα μάτια των νουνεχών. Αλλά ίσως αυτό δεν είναι μειονέκτημα γιατί, όταν κάποιος πολιτευεται, ενδιαφέρεται για την προσέλκυση της μάζας.
Έχοντας πέσει στα πολύ βαθιά με τον συνδικαλισμό, μια πιο εκλαϊκευμένη εκδοχή της πολιτικής, ξέρω πως αυτά τα δόγματα πρεπει να γίνουν βίωμα σε όποιον θέλει να προχωρήσει.
Προσωπικά, προτιμώ να μοιάσω στον Consigliere, γιατί μου αρέσει να είμαι ειλικρινής και με τον εαυτό μου και με τους άλλους χωρίς εκπτώσεις. Και ο Consigliere δε θα έκανε ποτέ επιτυχημένη καριέρα σε πολιτική θέση...
Comments
Post a Comment