Ίσως η πιο διάσημη ιστορία για τη ματαιοδοξία, τον υλισμό και πως στο τέλος τιμωρούνται είναι αυτή της συνάντησης του αρχαίου Αθηναίου σοφού Σόλωνα και του τελευταίου βασιλιά της Λυδίας, Κροίσου.
Ο Σόλωνας επέμενε πως τα πλούτη και η πολιτική ισχύς δεν αποτελούν πανάκεια για την ευτυχία ούτε πως αυτά κρατάνε για πάντα. Ο Κροίσος θεωρούσε πως αυτός, ως ζάμπλουτος και πανίσχυρος, είναι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος σε σχέση με τα παραδείγματα του Σόλωνα, εκφράζοντας τη βεβαιότητα πως αυτό θα διαρκέσει για πάντα.
Ο Σόλωνας τον άφησε λέγοντάς του «μηδένα προ τους τέλους μακάριζε» και ο Κροίσος τον θυμήθηκε κλαίγοντας, λίγο πριν θανατωθεί στην πυρά από τον Πέρση βασιλιά Κύρο, αφού είχε χάσει και το βασίλειο, και τα πλούτη, και την οικογένειά του.
Ο Κροίσος υμνούσε τον πλούτο ως δείκτη ευτυχίας και την απολυτότητα του δεδομένου σε ένα σύμπαν που κανένας αστάθμητος παράγοντας δεν μπορεί να το επηρεάσει και κάθε μεταβλητή παραμένει αμετάβλητη. Η εγωπάθεια και η ματαιοδοξία του τρέφονταν διαρκώς από τους φόρους που του έδιναν οι ελληνικές αποικίες της Μικράς Ασίας και από τα χρυσωρυχεία του Πακτωλού ποταμού. Κι όμως, έσφαλε και το συνειδητοποίησε πολύ αργά, όταν είχε πλέον καταστραφεί.
Γίνε Σόλων κι όχι Κροίσος. Μάθε τι είναι σημαντικό στη ζωή, καθώς η απλότητα και η αυτάρκεια είναι ουσιαστικές για την ευτυχία και την ευημερία. Συνειδητοποίησε πως τίποτα δεν κρατάει για πάντα, γιατί η ζωή επιφυλάσσει πάντα εκπλήξεις και δυνάμεις πάνω από εμάς μπορεί να αναστρέψουν την πορεία των πραγμάτων.
ΥΓ: Από αυτή την ιστορία, προέκυψαν και 2 νέες έννοιες στην ελληνική γλώσσα. Από τον Κροίσο προήλθε ο κροίσος (ο ζάμπλουτος) και από τον Πακτωλό ο πακτωλός (μεγάλη ποσότητα, πληθώρα).
Φωτογραφία: Πίνακας του Nikolaus Knüpfer “Solon Before Croesus”, 1652, J. Paul Getty Museum, Los Angeles, USA
Comments
Post a Comment