Μια "άρρωστη" συνήθεια που έχω όταν επισκέπτομαι αρχαιολογικούς χώρους είναι να αγγίζω τα μάρμαρα. Είναι σαν ενδόμυχη απόπειρα σύνδεσης με ένα δημιούργημα ηλικίας χιλιάδων ετών που θα συνεχίσει να υπάρχει για πολλά χρόνια ακόμα, όταν εγώ θα έχω εξαϋλωθεί, απομεινάρι ενός σπουδαίου πολιτισμού που οικοδόμησε τη Δύση και ό,τι αυτή αντιπροσωπεύει.
Δε μπορώ να προσδιορίσω αν η αγάπη για την αρχαιότητα είναι έμφυτη ή καλλιεργείται. Προφανώς όλοι έχουμε τα ίδια ερεθίσματα από το μάθημα της Ιστορίας στο σχολείο. Απλά σε κάποιους κάτι ξυπνάει και νιώθουν την ανάγκη να την καλλιεργήσουν περαιτέρω.
Γιατί τα λέω όλα αυτά; Κατά τη διάρκεια της κατασκευής του μετρό στη Θεσσαλονίκη ήρθαν στην επιφάνεια αρχαιότητες διαφόρων χρονικών περιόδων. Μια ευτυχής συγκυρία, που δυσχέρανε σημαντικά την ολοκλήρωση του έργου, καθώς απαιτείτο μεχρι και επανασχεδιασμός σταθμών. Ειδικά για τον σταθμό "Βενιζέλου", κάποια στιγμή τέθηκε το ζήτημα απομάκρυνσης των ευρημάτων, προκειμένου να προχωρήσουν οι εργασίες. Σκοπός ήταν να συντηρηθούν τα αρχαία, να επανατοθετηθούν και να αναδειχθούν με καλύτερο τρόπο, προφυλάσσοντάς τα και από πιθανές φθορές λόγω των εργασιών κατασκευής του σταθμού.
Με το που έσκασε η είδηση, στρατιές εξαγριωμένων "αρχαιολατρών" ξεχύθηκαν οργανώνοντας διαμαρτυρίες, υπό τη φενάκη κινήσεων πολιτών, με την ανάλογη πολιτική υποκίνηση εξ αριστερών. Ξαφνικά, όσοι λέγαμε πως είναι πάγια τακτική των μηχανικών η απομάκρυνση κι επανατοποθέτηση (το έχω δει με τα μάτια μου στον ναό της Απτερου Νίκης στην Ακρόπολη των Αθηνών όταν έλειπε ολόκληρος από τη θέση του πριν από χρονια ή στο Μεσαιωνικό Υδραγωγείο της Πάτρας) ήμασταν οι τρελοί του χωριού. Ο καιρός πέρασε, το μετρό εγκαινιάστηκε, τα αρχαία ευρήματα επαναποθετηθηκαν ακέραια σε περίοπτη σημείο στον σταθμό "Βενιζέλου" και οι "αρχαιολάτρες" πλέον ασχολούνται με τα νερά που έμπασαν 3 σταθμοί από τη βροχή. Κουβέντα για τα αρχαία.
Θυμήθηκα όμως και μια δολοφονία χαρακτήρα που επιχείρησαν να κάνουν. Τότε που κατηγορούσαν τον Μανόλη Κορρέ, τον καθηγητή του Πολυτεχνείου κι επικεφαλής της Υπηρεσίας Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης, πως θέλει να καταστρέψει τον Ιερό Βράχο. "Τσιμεντώνει την Ακρόπολη", "διαπράττει πολιτιστικό έγκλημα", "να επεμβει η Unesco" κάποια από τα ευφάνταστα που γράφτηκαν σε κάποιες εφημερίδες κι τα αναπαρήγαγαν μέχρι και βουλευτές, έπειτα από μετα βαΐων και κλάδων αυτοψία στην Ακρόπολη.
Τον κο Κορρέ τον γνώρισα μέσα από ένα άρθρο της Lifo το 2020. Σε κάποιες φωτογραφίες ακροβατεί στην οροφή του Παρθενώνα κατά τη διάρκεια εργασιών. Μια έχει χαραχθεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου: αυτή που με μια στάση του σώματος η οποία υποδηλώνει ταυτόχρονα λατρεία και υποταγή αγκαλιάζει ένα μεγάλο κομμάτι μαρμάρου στον Ιερό Βράχο. Την αναγνώρισα αυτή τη στάση, μου θύμισε εμένα όταν αγγίζω ένα μάρμαρο. Απλά αυτό που αντικρίζουμε είναι ο υπέρτατος βαθμός, καθώς μετά από τόσα χρόνια δουλειάς και ολοκληρωτική αφοσίωσης, ο κος Κορρές έχει ταυτιστεί με αυτά τα μάρμαρα. Όπως χάραξε κάποια ο Φειδίας, έτσι αυτά χάραξαν τη ζωή του καθηγητή.
Τρελάθηκε ο κος Κορρές κι ήθελε να καταστρέψει το απόλυτο αντικείμενο λατρειας για αυτόν; Φυσικά και όχι. Ούτε στιγμή δεν πίστεψα αυτές τις συκοφαντίες. Έτσι κι αλλιώς, όλη αυτή η εκστρατεία λάσπης προερχόταν από ανθρώπους που από το 2015 ανακαλύπτουν διαρκώς συνωμοσίες αλλά στο τέλος αποκαλύπτεται πόσο αδαείς και ρηχοί είναι. Ουσία 0, όλα στον βωμό ευφάνταστων λογιδρίων, με σκοπό τη λασπολογία και την ευκαιριακή εκμετάλλευση εύπιστων ψηφοφόρων.
Το τι ήθελε να κάνει ο κος Κορρές αλλά και οι μηχανικοί στον σταθμό "Βενιζέλου" το ξέρουμε πολύ καλά πλεόν. Αυτοί αγαπάνε αυτό που κάνουν, δε μισούν για να κρατιούνται στην επικαιρότητα μέχρι να μεταπηδήσουν σε άλλο γνωστικό αντικείμενο, όπου θα ξεδιπλώσουν εκ νέου την ημιμάθειά τους. Αυτοί που αγαπάνε στο τέλος νικάνε και δε μπορούν να τους δολοφονήσουν αυτοί που μισούν για να μισούν.
Φωτ.: Ο Μανόλης Κορρές στην Ακρόπολη... (Βάσω Μανιδάκη)
Comments
Post a Comment