Οποιοδήποτε καλλιτεχνικό πόνημα θεωρείται Τέχνη. Ομως, η καλλιτεχνική αξία του τελεί υπό κρίση. Κατά κοινή παραδοχή, έχουμε να κάνουμε είτε με αριστουργήματα είτε με έργα άξια αναφοράς είτε με μετριότητες. Βλ. ο "Πειρασμός του Αγίου Αντωνίου" του Νταλί, σε αντιδιαστολή με τις κολλημένες μπανάνες σε έναν τοίχο με μονωτική ταινία.
Την "Anora" το χολυγουντιανό hype την ανήγαγε σε αριστούργημα. Η Ακαδημία έδωσε 5 βραβεία Όσκαρ σε μια ταινία που κατά το ήμισυ είναι ένα τσοντοειδές κακέκτυπο του "Pretty Woman" και κατά τα λοιπά ένα roadie δράμα με μια οικογένεια Ρώσων ζάμπλουτων. Τίποτα περισσότερο από μια συμπαθητική ταινία που γυρίστηκε με πολύ μικρό budget χωρίς τη χρήση ΑΙ (όπως το "Brutalist", το οποίο η Ακαδημία έκρινε πως έπρεπε να "τιμωρηθεί)... Σε 5 χρόνια πιθανότατα θα απορούμε πώς θριάμβευσε στη φετινή τελετή η "Anora".
ΥΓ: Κατά την ταπεινή άποψή μου, η ερμηνεία της Mikey Madison ήταν υπερεκτιμημένη. Μοιραία θυμήθηκα τη Natalie Portman στο "Closer". Δεν υπάρχει σύγκριση ούτε των 2 ηθοποιών ούτε των 2 ταινιών. Η απόδοση της ωμότητας της ζωής μιας στρίπερ που θα αναγκαστεί να κάνει τα πάντα για τα χρήματα γίνεται με εντελώς διαφορετικό τρόπο από τους 2 σκηνοθέτες. Το "Closer" χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη μου κι ας μην πήρε 5 Oscars, την "Anora" την προσπέρασα ήδη.
Bonus tracks:
- Το ανεπανάληπτο τραγούδι του Damien Rice που ακουγόταν στην ταινία "Closer"
- Το εξαιρετικά ενδιαφέρον τραγούδι "Closer" των Nine Inch Nails, το οποίο θα ταίριαζε στην "Anora"
Comments
Post a Comment