Ίσως η πιο αδικημένη και παρεξηγημένη μορφή από το περιβάλλον του Ιησού είναι η Μαρία Μαγδαληνή. Παρά τη διαρκή παρουσία της δίπλα Του ακόμα και την ύστατη ώρα του μαρτυρίου και τον τίτλο του «Ισαποστόλου» που της αποδόθηκε, 2 μύθοι έχουν αμαυρώσει την εικόνα αυτής, ταυτίζοντάς τη είτε με μια ανώνυμη ιερόδουλη είτε με την ερωτική σύντροφο του Ιησού.
Σύμφωνα με τα Ευαγγέλια, καταγόταν από τα Μάγδαλα, μια πόλη στη Γαλιλαία, ήταν σεβάσμια γυναίκα μέσης ηλικίας (περίπου 60 ετών) και οικονομικά ανεξάρτητη. Στην πρώτη εμφάνισή της στα Ευαγγέλια (Μάρκος 16:9, Λουκάς 8:2), ο Ιησούς τη θεραπεύει από τα «7 δαιμόνια» (αναφορά σε πολύ σοβαρή νόσο σύμφωνα με κάποιους αναλυτές).
Ο Λουκάς αποκαλύπτει πως ήταν εύπορη και μαζί με άλλες γυναίκες ακολουθούσε και υποστήριζε οικονομικά τον Ιησού και τους μαθητές του. 3 Ευαγγελία μιλούν για την παρουσία της στον Γολγοθά, αψηφώντας πιθανή τιμωρία από τους Ρωμαίους, μαζί με τον Ιωάννη (τον μόνο από τους 12 Αποστόλους που βρέθηκε στη σημείο της Σταύρωσης).
Είναι παρούσα και στην Αποκαθήλωση και ανήκει στην ομάδα των γυναικών που άλειψαν με μύρο (ακριβό υλικό για τα δεδομένα της εποχής) το σώμα του νεκρού Ιησού, το κάλυψαν με ένα σεντόνι (Σινδόνη του Τορίνο;) και το τοποθέτησαν στον λαξεμένο μέσα στον βράχο τάφο που παραχώρησε ο Ιωσήφ της Αριμαθαίας (επίσης πλούσιος μαθητής του Ιησού). Ήταν από τους πρώτους που είδαν ότι η πέτρα του τάφου του Ιησού είχε μετακινηθεί κι έτρεξε να μεταφέρει την είδηση τους μαθητές Του, ενώ ο αναστημένος Ιησούς εμφανίστηκε πρώτα σε αυτή και την Παναγία.
Συντρόφευσε την Παναγία μέχρι την Κοίμησή της, κήρυξε το Ευαγγέλιο σε περιοχές της Μεσογείου και πέθανε στην Έφεσο, όπου είχε εγκατασταθεί τα τελευταία χρόνια της ζωής της.
Ο πρώτος μύθος που παρουσιάζει μια στρεβλή εικόνα για τον βίο της έχει δημιουργό τον Πάπα Γρηγόριο Α’, ο οποίος εσφαλμένα την ταύτισε με την ανώνυμη ιερόδουλη που επισκέφθηκε τον Ιησού στο σπίτι του Σίμωνα του Φαρισαίου, έπλυνε τα πόδια του και τα σκούπισε με τα μαλλιά της.
Σε 2 απόκρυφα Ευαγγέλια (γραμμένα πολύ μετά τα 4 Ευαγγέλια), δίδεται επίσης στρεβλή εικόνα για τη Μαγδαληνή. Στο Ευαγγέλιο του Φιλίππου είναι «η σύζυγος Την αγαπούσε περισσότερο από όλους τους άλλους μαθητές και την φιλούσε συχνά στο στόμα» ενώ στο Ευαγγέλιο της Μαρίας ο Πέτρος λέει στη Μαδγαληνή πως «σε αγαπούσε περισσότερο από τις υπόλοιπες γυναίκες».
Αυτές οι ιστορίες συνοδεύονται από το ακραίο σενάριο που παρατίθεται στο βιβλίο «Holy Blood, Holy Grail» όπου καταγράφονται μεσαιωνικές δοξασίες όπου το Holy Grail (το ποτήρι με το αίμα του Ιησού) ήταν η μήτρα της Μαγδαληνής, από την οποία προήλθαν ένας ή περισσότεροι απόγονοι του Ιησού, οι οποίο μετοίκησαν στην Νότια Γαλλία και ενώθηκαν με την δυναστεία των Μεροβιγγείων που κυβέρνησαν τους Φράγκους από τον 5ο έως τον 8ο αιώνα μ.Χ. (δίνοντας έτσι θεϊκή υπόσταση στην εξουσία της γαλλικής βασιλείας). Πάνω σε αυτόν τον μύθο πάτησε και το βιβλίο του Dan Brown "The Da Vinci Code", που εκκινεί από την παρουσία της Μαγδαληνής στο πλευρό του Ιησού, όπως φέρεται να αποτύπωνεται στη δημιουργία του Ιταλού ζωγράφου...
Στο «Τελευταίο Πειρασμό» ο Νίκος Καζαντζάκης ενσωματώνει αρκετές από τις αιρετικές δοξασίες για βιβλικά πρόσωπα και μία εξ αυτών είναι ο έρωτας της ιερόδουλης Μαρίας Μαγδαληνής για τον Ιησού, στον οποίο Αυτός αντιστέκεται και ο Διάβολος τον χρησιμοποιηθεί ως δέλεαρ για να τον κατεβάσει από τον Σταυρό και να μην εκπληρωθεί το Θέλημα του Θεού.
Πέραν των δοξασιών όπως αποτυπώθηκαν σε θρύλους και απόκρυφα κείμενα, τα 4 Ευαγγέλια παρουσιάζουν τη Μαρία Μαγδαληνή ως μια γυναίκα ενάρετη, σεβάσμια, χειραφετημένη, ανεξάρτητη, τολμηρή, με απόλυτη αφοσίωση στον Δάσκαλό της, χωρίς κανέναν φόβο για πιθανές συνέπειες λογω της διαρκούς παρουσίας δίπλα Του, ισάξια των υπολοίπων Αποστόλων.
Η εικόνα αυτή συμμορφώνεται απόλυτα με τα πρότυπα των πρωτοχριστιανικών χρόνων και τη διδασκαλία του ίδιου του Ιησού, προτού οι μεσαιωνικές κοινωνίες υποδαυλίσουν τον ρόλο της γυναίκας ως πολίτη 2ης κατηγορίας και υποβιβάσουν τη Μαγδαληνή από ισότιμη μαθήτρια και Απόστολο με οικονομική ισχύ σε μετανοημένη ιερόδουλη ή απλή σύζυγο…
Φώτο: Αποκαθήλωση, Rogier van der Weyden, 1436, Μουσείο Prado, Ισπανία
Comments
Post a Comment