Αν περνούσε π.χ. ο Πανάγιος Τάφος στον έλεγχο της Παλαιστίνης, ποια θα ήταν η κατάληξή του; Θα έμενε ως έχει, θα γινόταν Τζαμί (όπως η Αγιά Σοφιά) ή θα τον έκαναν φλαμπέ μαζί με Χριστιανούς για να πιάσει τόπο η βόμβα, όπως στον ορθόδοξο ναό στη Συρία;
Για τη Τζιχάντ (ιερός πόλεμος των μουσουλμάνων), ο μόνος διαχωρισμός είναι "ισλαμιστής" και "μη ισλαμιστής". Και ο μη ισλαμιστής, είτε δηλώνει άθεος, είτε Χριστιανός, είτε Ιουδαίος, είτε Βουδιστής, είτε Ινδουιστής, είτε Παγανιστής, είναι άπιστος και στο τέλος πρέπει να πεθάνει...
Το 1914, ο χριστιανικός πληθυσμός της Μέσης Ανατολής αντιπροσώπευε το 20% του συνολικού πληθυσμού της αυτής. 1 αιώνα μετά, μειώθηκε στο 4%, καθώς υπήρξε πογκρόμ σε Ιράκ, Συρία, Λίβανο, αλλά και στην Αίγυπτο. Πέραν της συστηματικής προσπάθειας αφανισμού των Εβραίων που κατοικούν στο Ισραήλ από το 1947 κι έπειτα, διωγμοί έχουν καταγραφεί εναντίον τους κι εκτός Ισραήλ (βλ. Αίγυπτος), αλλά και κατά των Ινδουιστών στο Πακιστάν. Ουδέποτε υπήρξαν διωγμοί Εβραίων κατά Χριστιανών.
Εντελώς τυχαία, οι μη μουσουλμάνοι της Ασίας και της Βορείου Αφρικής διώκονται κατ' επανάληψη εδώ κι έναν αιώνα στο όνομα του Αλλάχ.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Δύσης είναι το γεγονός πως οι κάτοικοί της δε βλέπουν ποιος επιβουλεύεται την ίδια τους την ύπαρξη κι επειδή ενοχλούνται από την ιμπεριαλισμό ή τον καπιταλισμό, φτάνουν στο έσχατο σημείο να αγκαλιάζουν τον φονταμενταλισμό του ριζοσπαστικού Ισλάμ. Έχει ανοίξει η κερκόπορτα και υποδεχόμαστε τους ισλαμιστές ρίχνοντας ροδοπέταλα και βαρώντας παλαμάκια.
Πηγές:
Bonus:
Η ανάρτησή μου για το νέο αφεντικό στη Συρία, μετά τη συνάντησή του με τον Έλληνα ΥΠΕΞ
Comments
Post a Comment