Η συμμετοχή στην απεργία είναι δικαίωμα. Όπως αντίστοιχα και η μη συμμετοχή. Θεμελιώδη, εκ του Συντάγματος εκπορευόμενα, κατοχυρωμένα και με νόμους. Αν εισέλθει κάποιος σε έναν χώρο εργασίας, όπου κάποιοι δεν απεργούν, και ασκήσει βία, έχει παραβιάσει έτερες διατάξεις της νομοθεσίας σωρευτικά.
Στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης, των κλαδικών και των ταξικών διεκδικήσεων, δημιουργήθηκε ένας νέος τύπος ανθρώπου: του αγωνιστή. Αυτός ο τύπος θεωρεί πως η ρητορική και οι πρακτικές του είναι πάνω από τον νόμο, το Σύνταγμα και τα δικαιώματα των υπολοίπων. Μοιραία συνδέθηκε με τους αγώνες της Αριστεράς, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπήρχε και η δεξιά έκφανσή του, η οποία τιμά τους ίδιους αγώνες.
Κατάφερε να είναι και αντιπαραγωγικός και υπό συνθήκες να παίρνει σύνταξη, χωρίς να δουλέψει ούτε μια μέρα, από τότε που ενδύθηκε τον ρόλο του αγωνιστή.
Αλλά, στην πορεία κούρασε. Λίγοι τον ακολουθούν πλέον. Κι όσοι τον ακολουθούν έχουν ιδιον ώφελος. Γιατι οι περισσότεροι βλέπουν πως κατεβαινει στο πεζοδρόμιο να φωνάξει για εργασιακά δικαιώματα την ημερα της απεργίας, όντας ο ίδιος άεργος κι εξασφαλισμένο οικονομικά, με διάφορες πηγές εισοδήματος. Και γιατί δε σέβεται τους άλλους, και γιατί στο λογίδριό του ενσωμάτωσε παρωχημένα συνθήματα.
Ή πως εμφανίζεται να φωνάξει και να βρίσει στη θέα οποιουδήποτε Υπουργού, αλλά όταν ο Υπουργός τον καλεί να θέσει τα αιτήματά του γίνεται καπνούλης.
Και στην εποχή που οι υμνητές τρομοκρατών, φωνάζοντας "Free Palestine", έχουν φτιάξει ένα σεντόνι αχταρμά για δικαιώματα που οι ίδιοι δε σέβονται, όση βία κι αν ασκήσουν, με οποιονδήποτε τροπο, οι υπόλοιποι θα τους γυρίσουν την πλάτη. Και κάποια στιγμή αυτός ο τύπος ανθρώπου θα μπει στο χρονοντούλαπο, ως homo syndicalis agonista.
Comments
Post a Comment