Η Ωραία Ελένη που δεν ήταν λευκή – Πώς η woke κουλτούρα βανδαλίζει τα θεμέλια της Δύσης

 

Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια του Ομήρου θεωρούνται τα παλαιότερα και θεμελιώδη έργα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Δεν είναι κάποιο μεσαιωνικό παραμύθι. Περιγράφεται η σύγκρουση 2 πολιτισμών που ανήκουν στην ινδοευρωπαϊκή φυλή, η οποία έλαβε χώρα, όπως προκύπτει και από τα ευρήματα της αρχαιολογικής σκαπάνης και τις γραπτές αφηγήσεις άλλων πολιτισμών της περιοχής.

Ενώ πρόκειται για ένα ιστορικό γεγονός που αποτυπώνεται από τον Όμηρο με την μίξη πραγματικών και υπερφυσικών στοιχείων, ένας σκηνοθέτης (ο καλύτερος της γενιάς του) αποφασίζει να διαστρεβλώσει το γραπτό κείμενο. Στο ρόλο της πρώτης Ευρωπαίας που υμνήθηκε για τη μυθική ομορφιά της και εξαιτίας αυτής προκλήθηκε ο Τρωικός Πόλεμος, επιλέγει κάποια, η οποία έχει τα ακριβώς αντίθετα στοιχεία από αυτά που περιγράφει ο αρχαίος συγγραφέας.

Παρατηρείται μια συνειδητή προσπάθεια μετασχηματισμού της ιστορικής αφήγησης. Για κάποιους αυτό είναι «πρόοδος και δικαιοσύνη», ενώ για άλλους είναι «πολιτισμικός βανδαλισμός» και υποβάθμιση της αλήθειας, με στοιχεία φθηνού μαρκετίστικου τεχνάσματος.

Οι μεγάλες εταιρείες παραγωγής θέλουν να διεισδύσουν σε παγκόσμιες αγορές και να αποφύγουν τις κατηγορίες για ρατσισμό, ακολουθώντας τα ESG κριτήρια (Environmental, Social, and Governance), κάνοντας την κλασική λογοτεχνία προσβάσιμη σε ένα παγκόσμιο, σύγχρονο κοινό.

Το πρόβλημα γίνεται έντονο όταν το κοινό (ειδικά οι νεότεροι) δεν μπορεί πλέον να ξεχωρίσει τη μυθοπλασία από το ιστορικό γεγονός. Αν ένας θεατής μάθει την ιστορία μόνο μέσα από το Netflix, θα αποκτήσει μια στρεβλή εικόνα για την πραγματική ανθρωπογεωγραφία της αρχαιότητας.

Όμως, η προσπάθειά τους να επιβάλουν με αιρετικό τρόπο πως τα αρχέτυπα (η ομορφιά, ο έρωτας, η προδοσία) είναι πανανθρώπινα και δεν αφορούν μόνο μία φυλή, δεν είναι αθώα.

Η αντικατάσταση ευρωπαϊκών ιστορικών ή μυθολογικών μορφών με πρόσωπα άλλων φυλών δικαίως καταδεικνύει μια προσπάθεια «αποδόμησης» της δυτικής κληρονομιάς.

Όταν η «συμπερίληψη» γίνεται ο κύριος στόχος, η ιστορική ακρίβεια και η αισθητική συνέπεια περνούν σε δεύτερη μοίρα. Η Ιστορία παύει να είναι μάθημα και γίνεται «εργαλείο κοινωνικής μηχανικής».

Κοινώς, η συνειδητή προσπάθεια μετασχηματισμού της ιστορικής αφήγησης θυσιάζει την αισθητική και την ιστορική συνοχή στον βωμό της πολιτικής ορθότητας. Το αν αυτό γίνεται «τεχνηέντως» φαίνεται από το πόσο συχνά αυτές οι επιλογές έρχονται σε σύγκρουση με τις πρωτογενείς πηγές και την κοινή λογική.

Ποιος είναι ο απώτερος σκοπός; Να λησμονήσει η Δύση τα ειδοποιά χαρακτηριστικά και τις καταβολές της, για να ανοίξει τις πύλες της αμαχητί σε αυτούς που επιθυμούν την ισοπέδωσή της, στο όνομα της συμπερίληψης, της πολυπολιτισμικότητας, της ηθικής σχετικοποίησης της ιστορικής αλήθειας και της μοντερνοποίησης.

Ο αντίστροφος ρατσισμός της woke κουλτούρας είναι ύπουλος.