Τις πρωινές ώρες της 28ης Φεβρουαρίου 2026, οι δυνάμεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ εξαπέλυσαν σφοδρή αεροπορική επίθεση κατά της ηγεσίας του Ιράν στην Τεχεράνη και στρατηγικών υποδομών των Φρουρών της Επανάστασης. Αργά το απόγευμα, επιβεβαιώθηκε ο θάνατος του ανώτατο ηγέτη του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, έπειτα από τον βομβαρδισμό του κτιριακού συγκροτήματος, όπου διέμενε στην Τεχεράνη.
Είχαν πρoηγηθεί μαζικές αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις τον Ιανουάριο του 2026 και η αιματηρή καταστολή τους, με πληροφορίες να κάνουν λόγο για πάνω από 12.000 δολοφονημένους διαδηλωτές από το καθεστώς της Τεχεράνης (σύμφωνα με στοιχεία των Φρουρών της Επανάστασης). Η επικείμενη εκτέλεση 800 περίπου συλληφθέντων προκάλεσε την παρέμβαση των ΗΠΑ, ενώ ξεκίνησε παράλληλα ένας νέος γύρος συνομιλιών για το πυρηνικό προγραμμα του Ιράν στο Ομαν και τη Γενέυη. Η ιρανική ηγεσία αρνείτο πεισματικά να το εγκαταλείψει, με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ να κάνουν λόγο για εξάντληση των μέσων της διπλωματίας. Μοιραία, οδηγήθηκαν στην απόφαση να καταφέρουν ένα τελειωτικό χτύπημα στο ιρανικό καθεστώς. Σύμφωνα με εκθέσεις της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ), ο εμπλουτισμός ουρανίου από το Ιράν είχε προχωρήσει σε επίπεδα άνω του 60% στις εγκαταστάσεις του Fordo και του Natan, που δεν απέχει πολύ από το 90% της άμεσης κατασκευής πυρηνικής κεφαλής (weapon grade).
Έσπευσαν κάποιοι να επισημάνουν την κατάφωρη παραβίαση των διατάξεων του Διεθνούς Δικαίου, λόγω του χτυπήματος του Ισραήλ και των ΗΠΑ κατά του Ιράν. Προφανώς, το έκαναν αντανακλαστικά, αγνοώντας θεμελιώδεις διατάξεις αυτού.
Με όρους Διεθνούς δικαίου, το άρθρο 51 του Χάρτη του ΟΗΕ αναφέρει "Καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δε θα εμποδίζει το φυσικό δικαίωμα της ατομικής ή συλλογικής νόμιμης άμυνας, σε περίπτωση που ένα Μέλος των Ηνωμένων Εθνών δέχεται ένοπλη επίθεση, ως τη στιγμή που το Συμβούλιο Ασφαλείας θα πάρει τα αναγκαία μέτρα για να διατηρήσει τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια."
Το πιο κρίσιμο άρθρο για την απειλή κατά κράτους μέσω προπαρασκευαστικών ενεργειών είναι το άρθρο 2 παρ. 4 του Χάρτη του ΟΗΕ. Σε αυτό αναφέρεται: "Όλα τα Μέλη στις διεθνείς τους σχέσεις θα απέχουν από την απειλή ή τη χρήση βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους."
Το Διεθνές Δικαστήριο είχε εκδώσει το 1995 απάντηση σε ερώτημα για το αν η απειλή ή η χρήση πυρηνικών όπλων δικαιολογείται με οποιοδήποτε τρόπο από το Διεθνές Δίκαιο. Επισήμανε ότι οι έννοιες της "απειλής" και της "χρήσης" βίας κατά την έννοια του Άρθρου 2, παράγραφος 4 του Χάρτη, είναι αλληλένδετες, υπό την έννοια ότι εάν η ίδια η χρήση βίας σε μια δεδομένη περίπτωση είναι παράνομη για οποιονδήποτε λόγο, τότε και η απειλή χρήσης τέτοιας βίας θα είναι ομοίως παράνομη. Απέφυγε να πάρει σαφή θέση για το δικαίωμα άμυνας με χρήση πυρηνικών όπλων.
Κατά τη διασταλτική ερμηνεία της διάταξης του άρθρου 51 και σε συνδυασμό με τις διατάξεις του άρθρου 4, της Απόφασης 3314 της Γενικής Συνέλευσης (1974) περί ορισμού της επιθετικότητας και της απάντησης του Διεθνούς Δικαστηρίου, επιτρέπεται η προληπτική δράση των κρατών κατά του Ιράν λόγω επικείμενης απειλής από το πυρηνικό πρόγραμμά του, το οποίο αρνείτο πεισματικά να σταματήσει, παρά τις εκκλήσεις της διεθνούς κοινότητας.
Όταν ο ΟΗΕ δεν ήταν χρημαδότης ισλαμιστικών τρομοκρατικών οργανώσεων, είχε διατυπώσει με το Ψήφισμα 3314 της Γενικής Συνέλευσής του τον Ορισμό της Επιθετικότητας, την οποία απαγορεύει ρητά στα μέλη του σαν πρακτική με το άρθρο 2 παρ. του Καταστατικού Χάρτη ως "απειλή βίας" ή ως "βία", ενώ αυτή θεμελιώνει με το άρθρο 51 το δικαίωμα το φυσικό δικαίωμα της ατομικής ή συλλογικής νόμιμης άμυνας. Πέραν των κλασικών περιπτώσεων (εισβολή ή η επίθεση από ένοπλες δυνάμεις, βομβαρδισμός κλπ), ως πράξη επιθετικότητας ορίζει "(ζ) την αποστολή από ένα Κράτος ή για λογαριασμό του ενόπλων συμμοριών, ομάδων, ατάκτων ή μισθοφόρων, οι οποίοι διενεργούν πράξεις ένοπλης βίας κατά άλλου Κράτους τέτοιας σοβαρότητας ώστε να ισοδυναμούν με τις πράξεις που απαριθμούνται ανωτέρω, ή η ουσιαστική ανάμειξη του Κράτους σε αυτές." Πρόκειται για πάγια τακτική του Ιράν εδώ και δεκαετίες, που εκφράζεται μέσω διαφόρων ομάδων όπως η Χεζμπολάχ, οι Χούθι, η Χαμάς, η Φατάχ, ο ISIS, η Ισλαμιστική Τζιχάντ, με στόχο πρωτίστως το Ισραήλ.
Το 2010, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ είχε εκδώσει το Ψήφισμα 1929 (2010), το οποίο είχε επιβάλει αυστηρότητατες κυρώσεις στο Ιράν, λόγω του πυρηνικού προγράμματός του και των βαλλιστικών πυραύλων που ανέπτυσσε, καθώς θεωρήθηκαν από τα μέλη του ως απειλή για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια.
Σήμερα, ο συνδυασμός ουρανίου με εμπλουτισμό που υπερβαίνει το 60% και πυραυλικού προγράμματος αποτελεί παραβίαση διεθνών συμφωνιών (όπως η JCPOA ή οι εγγυήσεις του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας - IAEA) και θεωρείται στρατηγική απειλή.
Δεν είναι αθώοι οι Φρουροί της Επανάστασης... Η απόκτηση πυρηνικής ικανότητας από το Ιράν που δηλώνει ότι επιδιώκει την καταστροφή του Ισράηλ και οι τυφλές επιθέσεις προς όλα τα κράτη της περιοχής, σε συνδυασμό με τη διαρκή χρηματοδότηση της εξτρεμιστικής βίας εδώ και δεκαετίες, φανερώνουν πλέον τις προθέσεις του. Η ένοπλη επίθεση υφίσταται, όπως το δικαίωμα άμυνας του Άρθρου 51, με τον πυρηνικό όλεθρο να μην αποτελεί πλέον μακρινό σενάριο.
Comments
Post a Comment